یا نور

هدف از خون ریختن، فقط تغییر قدرت نبود!

در فراز شانزدهم زیارت اربعین می‌خوانیم:

«…وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیکَ لِیَسْتَنْقِذَ عِبَادَکَ مِنَ الْجَهَالَهِ وَ حَیْرَهِ الضَّلَالَهِ»

(او خون قلب خود را در راه تو فدا کرد تا بندگان تو را از جهل و سرگردانیِ گمراهی نجات دهد.)
نکته‌ای که امام شهید (ره) بر آن تأکید دارند:

امام حسین (ع) با فدا کردن «مُهجت» (خون گرم و جان) خود، تنها یک مبارزه سیاسی برای تغییر حاکم نبود؛ بلکه یک «نبرد معرفتی» بود.

۱. نجات از جهل (الجهالة):

جهل در اینجا به معنای بی‌سوادی تحصیلی نیست؛ بلکه یعنی «ندانستن حق و باطل» و «بی‌بصیرتی در شناخت مسیر حق». امام آمد تا با خون خود، مرز میان حق و باطل را دوباره ترسیم کند.

۲. نجات از حیرت و سرگردانی (حیرة الضلالة):

بزرگترین رنج انسان، سرگردانی در مسیر گمراهی است؛ زمانی که انسان نمی‌داند کجا باید برود و چه باید بکند. امام با قیام خود، «نقشه راه» را برای انسان‌های تشنه‌ی حقیقت روشن کرد تا از تکاپوی بیهوده در مسیرهای اشتباه، نجات یابند.

خلاصه کلام:

قیام عاشورا، گذار از تاریکیِ جهل به نورِ بصیرت بود. امام از جان خود گذشت تا ما، در حیرتِ مسیر زندگی، سرگردان نمانیم.
#تبین_نهضت_حسینی
#گسترش_معرفت_حسینی